SinesGune Kristau euskaldun bidelagunak

 «Menditik Kostara» blogetik

Estibalizeko batzarrean parte hartu daben Bermeo eta Mundakako lagunak

Gaur ospatu da Estibalizeko Santutegian Loiolako batzarraren jarraipenea izan dan lan eguna. Talde izena aukeratu da: SinesGune. Kristau euskaldun bdelagunak. Goizean, izena aukeratu aurretik, “Kristau argitan euskaldun, gaur eta geroko eginbidean” gogoeta aurkeztu dau Jon Mentxakatorrek. Lan sakona, trinkoa, aberasgarria.

Bazkariaren ostean, bizipen batzuen barri partekatu eta hurrengo hitzordua jarri da: urriaren 17an, zapatua. Batzordeak esango deusku non, lantzeko gaia eta dinamika.

Eukaristia ospatuz, Koldo Katxo jesuitea buru zela, amaitu da topaketa aberasgarri hau.

Jarraian, partelatu diren gogoeta batzuen zatitxoak, kronika hau luzeegia ez egitearren.

Amaitzeko eskerrik asko antolatzaileei, egin daben beharragaitik hau guzti hau martxan jartzeko.

Partekatu diren gogoeta batzuk

Eskerrak bihotz bihotzetik gutun idazleari.
Errealitatea aztertzen du, behaketa sakon bat egiten du, eta bizitzarako beharrezkoak diren

elementuak ematen ditu, pertsona ororen bizitzarako, nornahi dela ere eta nonnahi dagoela

ere:

euskera; fedea; kultura; misterioa; transzendentzia; tradizioa; mistizismoa, elementu hauek

etengabe presente dagoen "iturri"; hitzaz inguratuta. Or.11,16&2 Ebanjelioa ez da agortu,

haren iturria ez baita mundu honetakoa.

Maite Iratzoki

Bainan zertan, Norengan dugu ESPERANTZA ?

Premiazkoena. Jainkoak maite duela jendea hau ahantzezina dela guretzat

kristau bagira .

Atxik dezagun fedearen argitxoa pizturik.

Eta, Peguy idazleak zion bezala, « esperantzaren neska ttikiak » argi hori

eskain diezola Herri huni eta munduari, baitu beharra.

« Ebanjelioa ez da agortu, haren iturria ez baita honetakoa.

Zorionekoa zu, beraz, altxor handi baten jabe baitzara »

Zure azken hitz horrekin bukatuko dut hortan sinesten baitut finki, eta besteek ere

jasta dezaten hortarik amesten aspaldian.

Graxi Solorzano

Argiguneak Jon Mentxakatorreren testuan

1. Euskal Herrian euskaldun eta kristau fededun izatearen errealitatearen

deskribapena:

a. gutxiengoa izatea

b. ez fama onekoa

c. tradizioaren etenaldia.

2. Esku artean dugun altxorraren kontzientzia.

3. Badugu zerbait inportante eskaintzeko gure garaikideei eta hurrengo

belaunaldiei.

4. Gure une historiko hau oso egokia izan daiteke benetako kristau fedean

sakontzeko: “euskaldun fededun izateko inolako beharrizan edo irabazi

mundutarrik ez dagoenean, haren presentziaren arrazoi bakarra da:

Jesukristoren bizipena (2.)

5. Ilustrazio aurreko eta osteko tradizioak aurrez aurre jarri beharrean, modu

kritikoan uztartzea. Testuinguru horretan, antropologia birpentsatzearen

beharra –amaitu gabeko solasaldietako bat (3. or).

6. Garai guztiak zailak izan dira. Gure garai honek aukera paregabea ematen

digu fedean sakontzeko (baita gure identitate kulturala garatzeko aukera ere).

7. Garai guztiak zailak izan dira. Beste une historiko latz batzuetan zer eredu

iradokitzaile izan dugun ikertzea interesgarria da.

8. Sakratutasunarekiko sentiberatasuna eta espiritualtasuna jorratzeko beharra.

9. Erronka iradokitzailea: Euskal Herrian eta Euskal Herritik jorratzea teologia,

mistika eta etika.

Luzio Agirre

FEDE BIZIPENAK PARTEKATZEKO PROPOSAMENA

2026ko martxoa

1. Proposamenaren testuingurua

Kristau fedea –oro har, fede erlijioso oro– bizipen bati lotzen zaio. Bizipen hori

falta bada, ideien arkeologia egin dezakegu, baina ez dago erlijio bizirik.

Kristautasuna pertsonaren bizipenean errotzen eta mamitzen da eta ez

teologoen gogoetetan; gogoeta horiek soilik baliotsuak izango dira pertsonaren

bizipenei mesede egiten badie. Dogmek ez dute kristautasunaren bizipena

ziurtatzen; dogmak bizipenen zerbitzuan daude, eta ez alderantziz. Jakina,

pertsonaren bizipena ez da nahikoa esateko kristau bizipena dagoenik, baina

pertsonaren bizipena ezean ez dago kristau federik.

Bizipen pertsonalak pertsonaren narrazioan azaltzen dira. Bizipenak pentsatu

baino lehenago, baino gehiago narratzen dira. Egia da narrazioa beti mugatua

izango dela baina pertsonaren bizipen sakonak komunikatzeko zubia da,

pertsonen subjektibotasunak komunikazioan jartzen dituen zubia.

Bide batez, beharbada interesgarria da ohartaraztea ebanjelioetako testuen

helburua ez dela historia (zentzu zientifikoan eta gaur egun ulertzen dugun

bezala) kontatzea, baizik eta istorioak narratzea; istorio horiek dira, azken

batean, bizipen pertsonal sakonen narrazioak.

Edozein narrazio beti testuinguru kultural batean egiten da eta testuinguru

kultural horretan ulertzen da. Besteak beste, horrek esan nahi du kristau

belaunaldi bakoitzak bere ebanjelio-narrazioa egin behar duela, inoiz pentsatu

gabe Ebanjelioa narrazio batean (kultura batean kokatuta dagoen narrazioan)

agortzen denik.

Gaurko kristau euskaradunak oso testuinguru berezi batean bizi gara –hala ere,

konturatu gaitezen testuinguru kultural oro bitxia dela. Testuinguru kulturala eta

haren joerak ez dira inoiz ere aukeratzen, errealitatearen datuak dira; kontua da

pertsona nola kokatzen den testuinguru horretan. Hori horrela, oso galdera

interesgarria da ondorengoa: gaurko kristau eta euskaradunen fedea zer

nolakoa da?; zer argitasun ditu?; zer iluntasun?; zer alaitasun?; zer

sufrimendu?... Gaurko kristau euskaradunen bizipenean ebanjelioa gertatzen

ari da, inkulturatzen ari da, oratzen ari da. Baina hori nola gertatzen den eta

horretan zer gertatzen den jakiteko, ez galdetu teologoei, ez soziologoei, ez

adituei, soilik bizipen hori duen jendeak erantzun baitezake, hots, beste askoren

artean, guk geuk.

Beharbada, bizipenak narratzea zer den deskribatzea komenigarria da. Hemen,

tratatu bat egin gabe, narrazioaren zenbait ezaugarri aletzea lagungarria izan

daiteke:

- Narrazio interesgarriak dira pertsonaren erraiak ukitzen (aztoratzen,

mugitzen, larritzen, alaitzen…) dituztenak.

- Subjektibotasunaren isla da narrazioa, hots, gertakari (egoera…)

esanguratsu bat pertsonak nola bizi (izan) duen.

- Gehienbat, sentimenduak, emozioak, oro har, bizipenak dira narratzen

direnak.

2

- Bizipenak narratzea ez da gogoeta egitea; gogoeta egitea zilegi da eta

komenigarria, baina beste kontu bat da.

- Bizipenak bizipen dira eta ez dira juzkatzen.

- Bizipenak narratzeko ez dago eredu bakar bat; pertsona bakoitzak berea

aurkitu behar du.

- Bizipenaren narrazioa oso subjektiboa izan arren, ahalegina egiten du

besteek (entzuten dutenek) ulertu ahal izateko.

- Bizipenen narrazioa soilik konfiantzazko giro batean egin daiteke.

2. Proposamenaren helburua

Gure taldean –oraindik izengabekoa– biltzen garenok kristauak gara eta

euskaradunak eta bata –kristau izatea– zein bestea –euskaraduna izatea–

estimu handian dugu, baina badakigu –esperimentatzen dugu– batak zein

besteak ur harrotuetan nabigatzen dutela –jitoan daudela esatera ausartuko

nintzateke–. Testuinguru horretan, denetariko bizipen sakonak izango dira, nork

bereak, baina, aldi berean, testuinguru partekatu batean kokatuta.

Hori guztia dela eta, ekimenaren helburua soila da (soila baina sakona eta

hauspo handikoa):

Gure euskaradun izaeran, gure fede bizipenak partekatzea.

Zer emaitza espero dezakegu helburu horretatik?

1) Nork bere fede bizipen sakonei hitz jartzea, nahiz eta totelka izan

2) Besteen fede bizipenetatik edatea

3) Elkarri adore ematea ez etsitzeko gaurko gure baldintzetan

4) Kontzientzia partekatua aberastea eta zabaltzea (edo beste modu

batean esatera, tradizio bat egiten laguntzea)

5) … 

3. Nola eratu proposamena

3.1. Foku bat aukeratzea topaketa bakoitzeko.

Zer da fokua? Gure testuinguru kulturalak fede pertsonalari hainbat

bizipen sakon eta ziragarri eragiten dizkio. Bizipen horiek galdera moduan

jarri daitezke: Zein da zure otoitzaren esperientzia? Nola bizi duzu Eliza?

Zure bizitzan izan den fede-bizipenik argiena? Zein da zure fede

bizipenean ziurtasun argiena? Zein da zure fede bizipenean arrakalarik

handiena? Nola bizi duzu muturreko gutxiengoa izatea?...

Galdera horiek guztiak adibideak baino ez dira. Horietako bakoitzak foku

bat seinalatzen du.

Kontua izango litzateke foku bat aukeratzea topaketa bakoitzeko.

Aukeratutako fokua edozein dela ere, ziur aski guztiok izango dugu

bizipenen bat horri lotuta.

3.2. Fokua aukeratu eta gero, foku horrekin lotuta testu iradokitzaile bat

bilatzea eta banatzea.

Testu hau hurrengo topaketa baino lehenago bidaliko litzaike partaideei,

aldez aurretik irakurri ahal izateko. Testuak ezaugarri hauek izan beharko

lituzke:

- Labur samarra izatea (bizpahiru orrikoa).

- Euskaraz emango genuke. Jatorrizko testua beste hizkuntza

batean balego, itzuli egin beharko genuke.

- Aukeratutako fokuari modu argian lotua.

3

- Bizipena(k) gaztigatu behar ditu eta ez ideiak edo

planteamenduak. Testua ez da berez gogoeta teologikoa,

bizipen pertsonalaren komunikazioa baizik.

- Iradokitzailea eta, neurri batean, probokatzailea.

3.3. Partekatzea talde txikian

Taldeak bost eta zazpi tarteko kidekoak izan daitezke.

Taldeak ausaz osatu daitezke (edo agian beste modu batean).

Taldeko bileraren hasieran komenigarria da helburua eta dinamika

gogoratzea (beharbada, talde bakoitzean dinamizatzaile bat egotea

komenigarria izan liteke).

Lehenengo pausoan, bidalitako testua irakur daiteke; taldeko baten batek

irakur dezake guztientzat.

Bigarrenean, galdetu daiteke ea ondo ulertzen den, edo zerbait argitu

behar den.

Hirugarrenean, partaide bakoitzak aukeratzen du ideia bat (esaldi bat,

paragrafo bat) bereziki iradokitzailea iruditzen zaiona. Azaldu dezake

laburki zergatik iruditzen zaion esanguratsua.

Azkenean, nahi duenak partekatu dezake zein den bere bizipena gai

honetaz. Parte hau oso librea da. Baten batek nahiago du isilik egotea,

besteren batek esaldi bat aukeratu dezake bere bizipena partekatzeko,

besteren batek fokua bere osotasunean… Ez da ezer adostu behar. Inoiz

ere ez da ezer eztabaidatu behar. Dinamika honen helburua ez da egia

identifikatzea. Soilik entzutea.

Talde osoaren aurrean zerbait partekatu daiteke? Pentsatu beharko

genuke