Jesús Martínez Gordo
Teólogo
«Estuve divorciado y me acogisteis». Ante el Sínodo de la Familia
En
VN: Pliego (02/10/15)
JESÚS MARTÍNEZ GORDO, Facultad de Teología de Vitoria-Gasteiz | Desde
que Francisco reconociera la necesidad de abordar “el problema de la
comunión a las personas en segunda unión” y, posteriormente, de revisar
los procesos judiciales de nulidad matrimonial, se ha asistido a un
intenso debate entre dos maneras de afrontar estas cuestiones: una más
pastoral o misericordiosa y otra más tradicional o dogmática. Los padres
sinodales tienen abierto el camino para debatir y formular propuestas
que articulen –de manera mucho más equilibrada que hasta ahora– la
verdad de la indisolubilidad con una práctica pastoral y misericordiosa.
El autor de estas páginas argumenta que se trata de algo perfectamente
compatible con la Escritura, con la praxis y legislación de las Iglesias
apostólicas y de las primeras comunidades, además de con la tradición
dogmática, por lo que sería un gran bien que se aprobara y que el Papa
lo ratificara.
Presaka bizi zaren horrentzat, VIDA NUEVAn
(2015-10-3/9) datorren «Pliegoa» laburbildu nahi nuke. «Pliego»
horretan, jakina, ez dator gaiaz
esan daitekeen guztia. Are gutxiago laburpen honetan. Gainera, Sinodoa
ez da
mugatzen hemen aipatu arazora. Egilea Jesús Martínez Gordo da, Gasteizko
Teologia Fakultateko irakaslea. Euskeraz: Dionisio Amundarian.
Laburtu nahi dudan
arazoa sinplifikatzeko, hau da galdera: «bigarren aldiz, herriz, ezkondu den batek
jaunartu al dezake?» 2014-10-05/19an egindako Sinodo ezohikoak txinpartak atera
zituen. Orain arteko araudiaren arabera, ez. Alabaina, kristau ortodoxoek
errukiaren bidea hartu dute: berriz ezkontzeko aukera ematen dute, lehenengoa
hautsi denean.
Ezohiko Sinodoaren
ondoren, bi ikuspegi agertu ziren aurrez aurre. Batek: ezkontza hautsezina da.
Besteak: hautsezina da, baina ebanjelioa eta eliz tradizioak aukera – eta obligazioa−
ematen du damutu eta penitentzia egin duen hauslea ERRUKIZ hartzeko, eta
jaunartzeko eskubidea aitortzeko, eta, horrenbestez, halakoaren bigarren
ezkontza ere onartzeko.
Ikuspegi honen
banderaduna, Walter Kasper kardinala izango da: egia eta errukia bateragarri
dira, defendituko du; «tolerantziaren, errukiaren eta barkaberatasunaren
pastoraltza» posible da; «berriro ezkondu den dibortziatu batek eskuhar dezake,
bihotz-berritze-aldi (metanoia) baten ondoren, penitentzia-sakramentuan eta
jaunartzen».
Kritika handiak
sortu zaizkio Kasper-i. Tartean, hainbat kardinal kontra atera zaizkio: ez da
onartzekoa –diote− ezkontzaren hautsezintasuna errukiarekin lotzea;
pastoraltzaren baldintzarik gutxienekoa da egiari eustea; hautsezintasuna egia
ebanjelikoa da. Elizaren tradizioak hala hartu izan du arazoa hasieratik.
Horretan ezin egin da aldaketarik.
Hor sortuko dira
istiluak. Ebanjelioak dioena da hautsezintasun errukigabea? Elizaren tradizioak
hasieratik defenditu du hautsezintasun errukigabe?
Ortodoxoen exegesia. Jainkoaren
borondatekotzat ematen dute hautsezintasuna. Baina, diote, ideal bat dela hori;
aldien azkenean beteko den ideala. Horregatik, bitartekoa den aldi honetan
tolerantzia onartzen dute. Ez dute onartzen dibortzioa. Baina egoera mingarri
bati erremedioa eskaini nahi diote errukiaz.
Luteranoen exegesia.
Hautsezintasuna Jesusen gogokotzat ematen dute. Baina, diote, hautsia dena ezin
konpondu dela. Horregatik, ahuldadearen aurrean onberatasuna defenditzen dute.
Eta Mateok eta Paulok aipatzen dituzten salbuespenak aipatzen dituzte.